Kolumne
€ŽDRMA MI SE NA Å UBARI CVEĆE€Œ
|
|
Autor: Sead Zubanović
Objavljeno: 28. November 2023. 16:11:49
BezduÅ¡ni i krvoloÄni velikosrpski Å¡ovinizam se od 1903. godine vojno artikulisao kroz ÄetniÄki pokret. Ta vojna formacija je tokom Drugog svjetskog rata dobola i svoju himnu naslova Od Topole pa do Ravne gore koja u svom nastavku kaže, sve su straže Ä‘enerala Draže. To je i njena prva strofa. U drugom, zavrÅ¡nom dijelu pjesme Äetnici pjevaju:
Drma mi se na šubari cveće,
ubićemo, zaklaćemo ko sa nama neće!
Poruka je veoma kratka i upozoravajuće žestoko usmjerena, kao posljednja opomena, prvenstveno prema svom vlastitom, srpskom narodu. Nažalost, nije ovo bila samo prijetnja. Od ÄetniÄke krvave ruke svojevremeno je u atentatu stradao kralj Aleksandar i njegova supruga. Mnogo kasnije je, po istom scenariju, ubijen i Predsjednik Vlade Srbije, Zoran ÄinÄ‘ić. InaÄe, u Srbiji su ÄetniÄka ubistva svakodnevnica. U tom kontinuitetu su i nasilne i brutalne smrti politiÄara Ivana Stambolića, kao i jednog od voÄ‘a kosovskih Srba, Olivera Ivanovića, i bezbroj imena iz kriminalnog miljea poÄev od ratnog zloÄinca Željka Ražnjatovića - Arkana.
StraviÄna monstruoznost u Äinjenju zlodjela nad BoÅ¡njacima, Albancima, Romima i Hrvatima tokom Drugog svjetskog rata i posljednje agresije, nije mimoiÅ¡la ni narod koji je iznjedrio ove krvoloke. O ÄetniÄkim pokoljima srpskog stanovniÅ¡tva u njegovoj matiÄnoj državi Srbiji postoje mnoga relevantna svjedoÄenja mjeÅ¡tana, koja su dokumentovana tokom poslijeratnih suÄ‘enja u Titovoj Jugoslaviji.
Evo samo par primjera.
U selu Drugovaci, danaÅ¡njem Smederevu, u jednom danu su ubijena 72 stanovnika. Iz puÅ¡aka je ubijen 41 mjeÅ¡tanin, 24 su zaklana, troje umrlo od batinjanja, a Äetvoro izgorilo u zapaljenoj kući!
U selu Komarići, doslovno je zaklano 68 ljudi i žena. MeÄ‘u žrtvama su bile i prethodno silovane majka i sestra partizanskog borca MomÄila Äurića, Mome. Kuća mu je spaljena, svi pomoćni objekti sravnjeni sa zemljom i na kraju sve preorano da se ne zna ni gdje su bili temelji. Na kraju su Äetnici ubili i maÄku koja se vrzmala po zgariÅ¡tu!
U selu ÄurÄ‘evcu komandant kraljevske garde, Äetnik Nikola Kalabić je borca narodno oslobodilaÄkog pokreta Živana ÄurÄ‘evića, živog pekao na ražnju pred 20 svjedoka, prethodno mu ubivÅ¡i sina!
ÄŒetnici su u Srbiji svoje neistomiÅ¡ljenike nazivali nacionalnim izdajnicima, a izdajnicima su smatrali i sve one koji se nisu stavili pod komandu Draže Mihajlovića. Njihova okrutnost prema njima nije bila niÅ¡ta manja nego prema pripadnicima drugih nacionalnosti. Ubijali su Srbe komuniste i njihove simpatizere, pripadnike graÄ‘anskog sloja i sve druge koje su smatrali nelojalnim pa i srpske svećenike. Klali su sve redom – od beba u kolijevkama do staraca, silovali žene i djevojke, masakrirali, palili i muÄili... Kao poražena, kvinsliÅ¡ka vojska, nakon Drugog svjetskog rata, Äetnici su se dugo nalazili na zidu srama. Njihovo povampirenje je rezultiralo ruÅ¡enjem temelja bivÅ¡e zajedniÄke države kao i suživota svih naroda sa ovih prostora. Možda nikada nećemo saznati koliko je Srba ovaj put stradalo od ÄetniÄke kame, zato Å¡to se nisu slagali sa pljaÄkama, ubistvima i zlodjelima poÄinjenih od strane svojih sunarodnjaka!
Nije nikakva tajna da su prilikom reintegracije grada Sarajeva, mnoge od onih koji nisu htjeli seliti iz svojih domova, Äetnici ubijali na kućnom pragu, a njihove kuće i stanove palili.
Na okupiranom dijelu države Bosne i Hercegovine maltretirani su, prebijani i ubijani Älanovi porodica onih bosanskih Srba koji su ostali da žive na slobodnoj teritoriji i Äesto stupili u redove Armije RBiH! I tako dalje i tako redom.
Zahvaljujući svemu naprijed navedenom, srbijanski narod kroz vrijeme postaje sve manje kvalitetan i progresivan jer su Äetnici poklali, streljali i tako fiziÄki eliminisali, samosvjesne ljude i njihove porodice. Ostatak plemenitih ljudi su sada samo priguÅ¡ena apsulutna manjina. Zbog nametnutog mitomanskog jednoumlja i eliminisanja iz javnog života svih onih koji misle drugaÄije, Srbija tone u mržnju i iskljuÄivost. Iz generacije u generaciju njena budućnost postaje sve crnja i besperspektivnija. ÄŒetniÄka okupacija ove zemlje će potrajati. Jedina nada je da život bez rata i pljaÄke može ovoj degenerisanoj ideologiji uzeti snagu i moć.
Drma mi se na šubari cveće,
ubićemo, zaklaćemo ko sa nama neće!
Poruka je veoma kratka i upozoravajuće žestoko usmjerena, kao posljednja opomena, prvenstveno prema svom vlastitom, srpskom narodu. Nažalost, nije ovo bila samo prijetnja. Od ÄetniÄke krvave ruke svojevremeno je u atentatu stradao kralj Aleksandar i njegova supruga. Mnogo kasnije je, po istom scenariju, ubijen i Predsjednik Vlade Srbije, Zoran ÄinÄ‘ić. InaÄe, u Srbiji su ÄetniÄka ubistva svakodnevnica. U tom kontinuitetu su i nasilne i brutalne smrti politiÄara Ivana Stambolića, kao i jednog od voÄ‘a kosovskih Srba, Olivera Ivanovića, i bezbroj imena iz kriminalnog miljea poÄev od ratnog zloÄinca Željka Ražnjatovića - Arkana.
StraviÄna monstruoznost u Äinjenju zlodjela nad BoÅ¡njacima, Albancima, Romima i Hrvatima tokom Drugog svjetskog rata i posljednje agresije, nije mimoiÅ¡la ni narod koji je iznjedrio ove krvoloke. O ÄetniÄkim pokoljima srpskog stanovniÅ¡tva u njegovoj matiÄnoj državi Srbiji postoje mnoga relevantna svjedoÄenja mjeÅ¡tana, koja su dokumentovana tokom poslijeratnih suÄ‘enja u Titovoj Jugoslaviji.
Evo samo par primjera.
U selu Drugovaci, danaÅ¡njem Smederevu, u jednom danu su ubijena 72 stanovnika. Iz puÅ¡aka je ubijen 41 mjeÅ¡tanin, 24 su zaklana, troje umrlo od batinjanja, a Äetvoro izgorilo u zapaljenoj kući!
U selu Komarići, doslovno je zaklano 68 ljudi i žena. MeÄ‘u žrtvama su bile i prethodno silovane majka i sestra partizanskog borca MomÄila Äurića, Mome. Kuća mu je spaljena, svi pomoćni objekti sravnjeni sa zemljom i na kraju sve preorano da se ne zna ni gdje su bili temelji. Na kraju su Äetnici ubili i maÄku koja se vrzmala po zgariÅ¡tu!
U selu ÄurÄ‘evcu komandant kraljevske garde, Äetnik Nikola Kalabić je borca narodno oslobodilaÄkog pokreta Živana ÄurÄ‘evića, živog pekao na ražnju pred 20 svjedoka, prethodno mu ubivÅ¡i sina!
ÄŒetnici su u Srbiji svoje neistomiÅ¡ljenike nazivali nacionalnim izdajnicima, a izdajnicima su smatrali i sve one koji se nisu stavili pod komandu Draže Mihajlovića. Njihova okrutnost prema njima nije bila niÅ¡ta manja nego prema pripadnicima drugih nacionalnosti. Ubijali su Srbe komuniste i njihove simpatizere, pripadnike graÄ‘anskog sloja i sve druge koje su smatrali nelojalnim pa i srpske svećenike. Klali su sve redom – od beba u kolijevkama do staraca, silovali žene i djevojke, masakrirali, palili i muÄili... Kao poražena, kvinsliÅ¡ka vojska, nakon Drugog svjetskog rata, Äetnici su se dugo nalazili na zidu srama. Njihovo povampirenje je rezultiralo ruÅ¡enjem temelja bivÅ¡e zajedniÄke države kao i suživota svih naroda sa ovih prostora. Možda nikada nećemo saznati koliko je Srba ovaj put stradalo od ÄetniÄke kame, zato Å¡to se nisu slagali sa pljaÄkama, ubistvima i zlodjelima poÄinjenih od strane svojih sunarodnjaka!
Nije nikakva tajna da su prilikom reintegracije grada Sarajeva, mnoge od onih koji nisu htjeli seliti iz svojih domova, Äetnici ubijali na kućnom pragu, a njihove kuće i stanove palili.
Na okupiranom dijelu države Bosne i Hercegovine maltretirani su, prebijani i ubijani Älanovi porodica onih bosanskih Srba koji su ostali da žive na slobodnoj teritoriji i Äesto stupili u redove Armije RBiH! I tako dalje i tako redom.
Zahvaljujući svemu naprijed navedenom, srbijanski narod kroz vrijeme postaje sve manje kvalitetan i progresivan jer su Äetnici poklali, streljali i tako fiziÄki eliminisali, samosvjesne ljude i njihove porodice. Ostatak plemenitih ljudi su sada samo priguÅ¡ena apsulutna manjina. Zbog nametnutog mitomanskog jednoumlja i eliminisanja iz javnog života svih onih koji misle drugaÄije, Srbija tone u mržnju i iskljuÄivost. Iz generacije u generaciju njena budućnost postaje sve crnja i besperspektivnija. ÄŒetniÄka okupacija ove zemlje će potrajati. Jedina nada je da život bez rata i pljaÄke može ovoj degenerisanoj ideologiji uzeti snagu i moć.
